Camdan baktığım zaman görmem gereken en güzel şeyleri görürüm. Kimi zaman kuş yuvasındaki yumurtaları, gün olur el ele tutuşmuş bir çift, gün olur karşı evin balkonunda karşılıklı kahve içen iki ihtiyar aşık görürüm. İzlerken bir duygulanır bir mutlu olurum.
Heyhat bazen plastik toplayıcı analara, babalara, çocuklara denk geliyorum. İçim eziliyor. Dur toplama ben toplarım senin yerine demek istiyorum. İstiyorum istiyorum da ne diyecek gariban iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi? Ya '' Arkadaş bir mesleğim var onuda sen mi elimden alacaksın?'' derse ne olacak? O zaman işte yer yarılır dibine kendim koşarım.
Tam bunları düşünürken ocakta kaynayan demliğin de buharı değer gözlük çerçeveme. Tam sırası , ağlanmalı ağlanacak dertlere, ağlanmalı mutluluklara. Ağlanmalı öyle hiç yere, sanki soğan doğramışsın gibi, sanki babanı kaybetmişsin gibi. Ağlanmalı buhar yitene kadar...
0 yorum:
Yorum Gönder